Pierwszy kryzys psychiczny jest na ogół niezwykle silnym i nieprzyjemnym doświadczeniem zarówno dla osoby dotkniętej chorobą jak i jej najbliższych. Pojawienie się dziwnych, nieznanych wcześniej doznań często budzi ogromy lęk, a wręcz przerażenie. Utrata zdolności panowania nad swoimi emocjami, myślami i zachowaniami wywołuje bezradność i poczucie zagrożenia. Pojawieniu się pierwszych symptomów choroby (bez względu na późniejsze rozpoznanie) towarzyszy rozdrażnienie i nieznośne napięcie psychiczne. Często zdarza się, że choroba osłabia zdolność realistycznej oceny własnego stanu psychicznego. Z tego powodu adekwatne reagowanie na to, co dzieje się dookoła staje się bardzo rudne, a niekiedy niemożliwe.

Wczesne objawy ostrzegawcze, czyli jak rozpoznać, że zbliża się kryzys psychiczny?

Objawy wczesnej fazy wielu zaburzeń psychicznych są trudne do wychwycenia. Szczególnie w wypadku pierwszego kryzysu psychicznego można je z łatwością przegapić. Wiele osób dopiero z perspektywy czasu dostrzega, że kilka dni lub tygodni przed wizytą u psychiatry działo się z nimi coś niezwykłego. Mam w tym miejscu na myśli drobne, pojedyncze sygnały, które mogą wskazywać, że zbliża się pogorszenie stanu psychicznego. Objaw te bywają przez pacjentów oraz ich najbliższych lekceważone lub mylone z „niedobrym charakterem”, złośliwością lub lenistwem. Wiele osób niechętnie i z oporem korzysta z pomocy i wsparcia lekarza lub psychologa. Tymczasem szybka, a przede wszystkim właściwa reakcja na dyskretne symptomy chorobowe może znacznie złagodzić przebieg rozpoczynającego się kryzysu psychicznego. Co więcej, podjęcie skutecznych działań we wczesnej fazie choroby może znacznie skrócić hospitalizację lub nawet jej zapobiec. Nie należy zwlekać z wizytą u specjalisty do czasu, gdy objawy chorobowe zaczną bardzo silnie zakłócać codzienne funkcjonowanie osoby przeżywającej kryzys psychiczny oraz jej bliskich.

 Karta Praw Pacjenta, część II

KARTA PRAW PACJENTA

CZĘŚĆ OGÓLNA

Dotyczy pacjentów: korzystających ze świadczeń zdrowotnych w ramach ubezpieczenia

zdrowotnego, korzystających z prywatnego sektora usług medycznych oraz innych niż

ubezpieczeni.

PRAWA PACJENTA

1. Prawo do ochrony zdrowia (art. 68 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.

U. Nr 78, poz. 483, z późn. zm.)).

2. Prawo do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom wiedzy medycznej,

opartej na dostępnych metodach i środkach zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób,

wykonywanych przez lekarzy, lekarzy dentystów, pielęgniarki, położne, diagnostów

laboratoryjnych z należytą starannością i zgodnie z zasadami etyki zawodowej, a w sytuacji

ograniczonych możliwości udzielenia odpowiednich świadczeń - do korzystania z rzetelnej,

opartej na kryteriach medycznych jawnej procedury ustalającej kolejność dostępu do